Shrouding the Heavens อำพรางสวรรค์ ตอนที่ 135 ซับไทย

เรื่องสั้น: ราชันย์หินสะท้านปฐพี
บทนำ

ณ หุบเขาอันเงียบสงบ เย่ฟาน ชายหนุ่มผู้มีดวงตาแฝงความเด็ดเดี่ยว เพิ่งจัดการศัตรูคู่อาฆาตด้วยวิธีการอันน่าพรั่นพรึง เสียงหัวเราะอย่างสะใจของสหายดังก้องขึ้นหลังศัตรูถูกผนึกไว้ในส้วมเป็นเวลา 500 ปี ทว่าท่ามกลางชัยชนะ เย่ฟานกลับเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยความคิดถึงบ้านเกิดที่จากมาไกล

“พี่ชายใหญ่… กำลังคิดถึงใครอยู่เหรอคะ” เสียงใสของหนานหนาน เด็กหญิงตัวน้อยที่เขาดูแลดังขึ้นข้างกาย
“พี่กำลังมองหาดาวบ้านเกิด” เขาตอบอย่างอ่อนโยน “ที่นั่น… คือบ้านของพี่”

ความสงบสุขถูกขัดจังหวะโดยการมาเยือนของธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเหยาฉือ (Yao Chi) นางมาพร้อมคำเชิญและคำเตือน “ท่านเย่ฟาน งานชุมนุมท้อสวรรค์กำลังจะเริ่มขึ้น เรามี ‘ราชันย์หิน’ หลายก้อนที่ใกล้จะคลายผนึก จึงอยากเชิญท่านผู้เป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งหินมาช่วย แต่… กลุ่ม ‘พันธมิตรสังหารนักบุญ’ ที่จ้องเล่นงานท่าน ก็จะไปที่นั่นเช่นกัน”

เย่ฟานยิ้มมุมปาก “ดีเลย ข้าก็อยากจะเห็นหน้าพวกมันเหมือนกันว่ามีใครบ้าง”

เนื้อเรื่อง

งานชุมนุมแห่งเหยาฉือเต็มไปด้วยยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศ การปรากฏตัวของเย่ฟานสร้างความแตกตื่น แต่เหตุการณ์กลับตึงเครียดขึ้นเมื่อสหายของเขา ‘วานรนักสู้ศักดิ์สิทธิ์’ พยายามบุกเข้าไปในสวนท้ออมตะ

“ท้ออมตะนั่น! ข้าต้องเอามันไปช่วยชีวิตคนในเผ่าข้า!” วานรร้องคำราม
“ท่านวานร โปรดรอให้ท่านเย่ฟานทำตามสัญญาให้เสร็จสิ้นก่อน แล้วท้ออมตะจะเป็นของท่าน” ผู้คุมกฎแห่งเหยาฉือกล่าวห้าม

ภารกิจเริ่มขึ้นเบื้องหน้า ‘ราชันย์หิน’ ก้อนมหึมาที่แผ่ไอพลังน่าสะพรึง โลหิตของวานรนักสู้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งควรจะใช้ผนึกได้กลับไร้ผล ในขณะนั้น ปรมาจารย์โอหยางแห่งตระกูลวิชาหินได้ก้าวออกมาพร้อมศิษย์อย่างเย่อหยิ่ง

“เรื่องแค่นี้ ไม่ต้องถึงมืออาจารย์ข้าหรอก!” ศิษย์หนุ่มประกาศกร้าว แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า
“เจ้าเด็กอ่อนหัด!” ปรมาจารย์โอหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ ก่อนจะร่ายวิชาด้วยตนเอง “หินก้อนนี้ ข้าใช้พลังแค่สามส่วนก็พอ!”

สิ้นเสียง แสงประหลาดก็ส่องออกมาจากหิน เผยให้เห็นร่างของสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลอยู่ภายใน
“นี่มัน… ‘มนุษย์หินเก้าช่อง’ แห่งเผ่าพันธุ์เทพวิญญาณ!” ปรมาจารย์โอหยางหน้าซีดเผือด “พวกเจ้าบ้าไปแล้วรึ! หากมันตื่นขึ้น โลกจะถึงกาลวิบัติ ไม่มีใครรอด!” เขาประกาศกร้าวว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก เพื่อรักษาชื่อเสียงและอ้างความปลอดภัยของใต้หล้า

สถานการณ์เข้าตาจน วานรนักสู้ยิ่งร้อนใจ ธิดาศักดิ์สิทธิ์จึงหันมาทางเย่ฟาน “ท่านเย่ฟาน โปรดท่านเถอะ”

เย่ฟานพยักหน้ารับคำท้าทาย ขณะที่เขากำลังจะเริ่มผนึก ปรมาจารย์โอหยางแอบส่งสัญญาณให้คนของตนใช้อุบายลอบเปลี่ยนแปลงอักขระอาคมของเย่ฟาน หวังให้พลังของราชันย์หินตีกลับจนเขาเสียชีวิต แล้วตนเองจะเข้าไปแก้ไขสถานการณ์ในฐานะผู้กอบกู้

พลังของราชันย์หินเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที!

“เจ้าพวกสารเลว! กล้าทำร้ายสหายข้ารึ!” วานรนักสู้คำรามลั่น พุ่งเข้าปะทะกับคนของตระกูลโอหยางทันที

ท่ามกลางความโกลาหล เย่ฟานพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ พลันเสียงเล็กๆ ของหนานหนานก็ดังขึ้น
“พี่ชายใหญ่… หินมันกัดหนู…”

สิ้นเสียงนั้นเอง ราชันย์หินที่กำลังอาละวาดพลันสงบนิ่งลงราวกับถูกปลอบประโลม เย่ฟานไม่ปล่อยโอกาสทองนี้หลุดลอย เขารวบรวมพลังทั้งหมดและใช้วิชาผนึกขั้นสูงสุด ผนึกราชันย์หินได้สำเร็จในที่สุด

สรุป

เย่ฟานทำภารกิจสำเร็จอย่างงดงาม วานรนักสู้ได้รับท้ออมตะตามสัญญา ส่วนตระกูลโอหยางต้องหลบหนีไปด้วยความอัปยศอดสูและได้สร้างศัตรูที่น่ากลัวที่สุดขึ้นมา ชัยชนะครั้งนี้ไม่ได้พิสูจน์แค่ฝีมือของเย่ฟาน แต่ยังเผยปริศนาสำคัญเกี่ยวกับตัวตนของหนานหนาน เด็กหญิงผู้สามารถสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตโบราณที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดได้

ตัวละครเด่น

เย่ฟาน: ชายหนุ่มผู้สืบทอดวิชาปรมาจารย์แห่งหิน มีความสามารถสูงส่ง กล้าหาญ และตัดสินใจเด็ดขาด แต่ก็มีมุมที่อ่อนโยนและให้ความสำคัญกับพวกพ้อง
วานรนักสู้ศักดิ์สิทธิ์: สหายของเย่ฟาน เป็นยอดฝีมือที่ทรงพลังแต่ใจร้อน ทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ของตน
ปรมาจารย์โอหยาง: ปรมาจารย์จากตระกูลวิชาหิน มีความหยิ่งทะนงในฝีมือและชื่อเสียงของตน ยอมใช้วิธีสกปรกเพื่อกำจัดคู่แข่งที่อาจบดบังรัศมีของตน
หนานหนาน: เด็กหญิงลึกลับผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ เธอคือตัวแปรสำคัญที่ไม่มีใครคาดคิด และเป็นกุญแจในการแก้ปัญหาที่แม้แต่ยอดฝีมือก็ทำไม่สำเร็จ
ข้อคิดชวนคิด

ในการเผชิญหน้ากับปัญหาวิกฤตที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก ตัวละครแต่ละตัวเลือกใช้วิธีการที่แตกต่างกัน ปรมาจารย์โอหยางเลือกที่จะ “หนีปัญหา” โดยอ้างถึงหายนะในอนาคตเพื่อรักษาชื่อเสียงของตนเอง วานรนักสู้เลือกที่จะ “ใช้กำลัง” เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการอย่างรวดเร็วที่สุด แต่เย่ฟานเลือกที่จะ “เผชิญหน้ากับความเสี่ยง” โดยอาศัยความสามารถ ความเชื่อใจในพวกพ้อง และสุดท้ายกุญแจสำคัญกลับมาจากความบริสุทธิ์ของหนานหนานที่อยู่นอกเหนือการคำนวณใดๆ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า บางครั้งการแก้ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ได้มาจากความรู้หรือพลังอำนาจ แต่อาจมาจากสิ่งเล็กๆ ที่เรามองข้ามไป เช่น ความเมตตาและความจริงใจที่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้