ละครเปิดฉากด้วยการบรรยายเรื่องราวของปีศาจ โดยอ้างอิงคำบอกเล่าของผู้ที่เคยพบเห็น (ในละคร) ซึ่งระบุว่าเหล่าปีศาจมีลักษณะภายนอกเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง สิ่งเดียวที่แตกต่างคือการมีเล็บสีทองแวววาว พวกเขาสามารถกลายร่างได้  ขณะกลายร่างจะมีปีกงอกออกมา หูและเล็บจะยาวขึ้น ม่านตาจะมีสีที่ต่างไปจากเดิม น้ำตาจะเป็นสีทองและมีเลือดสีชมพู นอกจากความสามารถในการบินด้วยความเร็วสูงและมีพลังโจมตีที่แข็งแกร่งแล้ว พวกเขาแทบไม่มีอะไรแตกต่างจากมนุษย์เพราะมีเกิดแก่เจ็บตาย ทั้งยังต้องการอาหารและเสื้อผ้าเช่นกัน แต่ทว่าพวกเขาต้องจำศีลในช่วงฤดูหนาวมิเช่นนั้นจะเสียชีวิต หลังตายแล้วร่างของพวกเขาจะละลายกลายเป็นน้ำ ก่อนแปรสภาพเป็นเด็กทารกช้าๆ หลังต้องแสงอาทิตย์ จากนั้นจึงดำเนินชีวิตต่อไปโดยปราศจากความทรงจำในอดีตชาติ

เรื่องราวในละครเริ่มต้นขึ้นโดยอ้างอิงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ ณ เดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) ซึ่งเป็นช่วงปลายของราชวงศ์ชิง เมื่อกองกำลังพันธมิตรแปดชาติ (รัสเซีย, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, สหรัฐ, ญี่ปุ่น, เยอรมนี, อิตาลี, ออสเตรีย-ฮังการี) ได้บุกโจมตีปักกิ่ง (เป็นการบุกครั้งที่ 2 เพื่อตอบโต้ที่พระนางซูสีไทเฮาสั่งกลุ่มอี้เหอถวน (กบฏนักมวย) โจมตีสถานทูตต่างชาติ) ทั้งยังปล้นสะดม วางเพลิง และเข่นฆ่าผู้คนอย่างโหดเหี้ยม เหล่าชาวบ้านจึงพากันอพยพออกจากเมืองเพื่อหนีตาย ซึ่งในจำนวนนี้มีครอบครัวของบัณฑิตหนุ่ม “เนี่ยหรูเฟิง” รวมอยู่ด้วย ขณะออกจากประตูเมือง “อิ้งเตี๋ย” (เสี่ยวเตี๋ย) ภรรยาของเนี่ยหรูเฟิง เห็นชาวบ้านถูกทหารต่างชาติเข่นฆ่าอย่างโหดเหี้ยมทารุณก็อดรนทนไม่ไหว เธอจึงบอกลาและฝากลูกสาวทั้งสองไว้กับสามี จากนั้นก็ปิดประตูเมืองขังตัวเองไว้ด้านในแล้วหันไปเผชิญหน้ากับกองกำลังต่างชาติตามลำพัง หลังจากนั้นเธอก็กลายร่างเป็นปีศาจสาวแล้วตรงเข้าโจมตีผู้รุกรานทันที แม้เธอจะกำจัดทหารต่างชาติได้หลายคนในคราวเดียวกัน แต่สุดท้ายก็ต้องมาจบชีวิตลงหลังถูกระดมยิง  (ชายชาวจีนคนหนึ่งเห็นเธอกลายร่างและสังหารทหารต่างชาติเต็มสองตา) เนี่ยหรูเฟิงซึ่งอยู่ทางด้านนอกได้ยินเสียงปืนดังขึ้นก็รู้สึกเจ็บปวดใจ เขามองประตูเมืองด้วยน้ำตาคลอเบ้าแต่ยังหวังว่าสักวันจะได้พบภรรยาอีกครั้ง

เนี่ยหรูเฟิงพาลูกสาวทั้งสองลี้ภัยไปอยู่เซี่ยงไฮ้โดยหาเลี้ยงชีพด้วยการสอนหนังสือที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง หลังผ่านไปนาน 15 ปี (ปี ค.ศ. 1915 (พ.ศ. 2458) – หลังราชวงศ์ชิงล่มสลาย 3 ปี และเป็นยุคสาธารณรัฐจีน) “เนี่ยชิงเฉิง”  ลูกสาวคนโตของเนี่ยหรูเฟิงกับอิ้งเตี๋ยได้เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง เธอต้องการแบ่งเบาภาระพ่อจึงแอบไปทำงานที่โรงเต้นรำเซียนเล่อซือ    หวังนำเงินมาส่งเสียน้องสาว  “เนี่ยชิงซิน” ซึ่งกำลังเรียนหนังสือในโรงเรียนของพวกผู้ดีมีสกุล วันหนึ่งขณะที่ชิงเฉิงซึ่งเป็นดาวเด่นของเซียนเล่อซือกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงบนเวที อยู่ๆ แขนของเธอก็มีแสงสว่างวาบบริเวณปานที่มีรูปร่างคล้ายไม้กางเขน หลังจากนั้นก็มีปีก (ลักษณะโปร่งแสง) งอกออกมาจากหลังของเธอ โดยปีกได้กางออกแล้วหุบลงก่อนเลือนหายไป เมื่อชิงเฉิงเหลือบมองกระจกในห้องแต่งตัวแล้วเห็นแว๊บๆ ว่าตนมีปีกก็รู้สึกตกใจ เธอจึงเดินเข้าไปส่องกระจกใกล้ๆ ครั้นไม่พบความผิดปกติใดๆ เธอเลยคิดว่าตัวเองตาฝาด (เธอไม่รู้ว่าตนเองเป็นครึ่งคนครึ่งปีศาจ)

ขณะที่ชิงเฉิงกำลังเต้นรำบนเวที “หมิงเซี่ย” นายตำรวจหนุ่มที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้กำกับคนใหม่ ได้แวะมาที่เซียนเล่อซือตามคำเชิญของเจ้าพ่อและหัวหน้าแก๊งมาเฟียแซ่อู่ ปรากฏว่าหัวหน้าอู่ต้องการให้หมิงเซี่ยคืนของเถื่อนทั้งหมดที่ยึดไปจากท่าเรือของตนจึงนำทองแท่งเต็มกล่องมาติดสินบน หมิงเซี่ยปฏิเสธทันควันโดยอ้างว่าตนไม่ชอบทองคำ หัวหน้าอู่เห็นหมิงเซี่ยหันไปดูชิงเฉิงเต้นรำบนเวทีด้วยความสนใจจึงสั่งให้ลูกน้องลากตัวชิงเฉิงลงมาจากเวทีแล้วนำตัวมามอบให้หมิงเซี่ย ชิงเฉิงเห็นว่าเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระจึงคิดที่จะเดินกลับขึ้นไปบนเวที แต่แล้วก็ถึงกับสะดุ้งเมื่อพบว่ามีปืนจ่อที่ด้านหลังลำคอในระยะประชิด หมิงเซี่ยเห็นดังนั้นจึงรีบห้ามปราม หัวหน้าอู่เลยถามว่าหมิงเซี่ยยอมรับข้อเสนอของตนแล้วใช่ไหม  หมิงเซี่ยชี้ว่าใครๆ ก็รู้ตนเป็นทายาทสกุลที่ร่ำรวยที่สุดในเซี่ยงไฮ้ ซ้ำยังเป็นผู้กำกับสน.ในท้องที่นี้ หากตนต้องการผู้หญิงสักคนคงมีคนมาขออยู่ด้วยเพียบ จึงไม่จำเป็นต้องใช้กำลังบังคับผู้หญิง

ชิงซินสงสัยว่าชิงเฉิงมีใจให้เจ้าของสูท แต่ชิงเฉิงปฏิเสธโดยบอกว่าตนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เจอเขาอีกครั้งเมื่อไหร่ ในเวลาต่อมารุ่นพี่ที่ทำงานเห็นชิงเฉิงยังคงยืนถือสูทรอหมิงเซี่ยที่หน้าโรงเต้นรำด้วยใจจดจ่อก็ดูออกว่าชิงเฉิงมีใจให้หมิงเซี่ย แม้ชิงเฉิงจะไม่ยอมรับแต่เธอก็ให้แง่คิดในฐานะที่มีประสบการณ์มากกว่าว่า… ผู้ชายที่ชอบเที่ยวโรงเต้นรำไม่ใช่คนดี คนดีๆ จะไม่มาสถานที่แบบนี้ ดังนั้นชิงเฉิงจึงไม่ควรรอให้เสียเวลา ชิงเฉิงแอบหวังว่าสักวันจะได้พบหมิงเซี่ยอีกครั้งจึงดูแลรักษาเสื้อสูทเป็นอย่างดี แถมเธอยังคิดถึงเขาจนถึงขั้นเก็บไปฝันหวานอีกด้วย

เมื่อคนหัวโบราณอย่างเนี่ยหรูเฟิงรู้ว่าชิงเฉิงแอบไปทำงานที่โรงเต้นรำก็ทั้งโกรธและรับไม่ได้ เขาจึงขังชิงเฉิงไว้ในห้อง ชิงเฉิงเลยจำต้องแอบหนีลงมาทางหน้าต่างเพราะไม่อยากให้หมิงเซี่ยรอเก้อ (เธอมีนัดสอนเขาเต้นรำทุกวัน) เธอบอกเขาด้วยใบหน้าเศร้าหมองว่าต่อจากนี้ตนคงไม่ได้ออกมาสอนเต้นรำอีกแล้ว จากนั้นก็ระบายความอัดอั้นโดยเล่าว่าพ่อไม่อยากให้เธอเป็นสาวนักเต้นที่เซียนเล่อซือเลยขังเธอไว้ในห้อง เธอรู้ว่าพ่อหวังดีแต่พ่อไม่รู้ว่าเธอรู้สึกแย่แค่ไหนเวลาเห็นพ่อเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานมาตลอดทั้งวัน  พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงหางานยากแค่ไหน และไม่รู้ว่าถ้าขาดเงินเดือนส่วนนี้ไปครอบครัวจะเดือดร้อนหนัก (ค่าเทอมของชิงซินแพงมาก) ตนก็แค่อยากทำงานหาเงินเพื่อให้ทุกคนมีชีวิตที่ดี การที่ตนทำเช่นนี้มันผิดมากเลยหรือ